Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΚΑΙ Η “ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ”!

 του Αντρέα Μπεντεβή

ΠΑΙΔΕΙΑ

Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι ένα σφαγείο όπου από την μια μέρα στην άλλη κρίνεται σε μεγάλο βαθμό το μέλλον ενός νέου ανθρώπου.

Δύο και πλέον χρόνια προετοιμασίας, κατά την διάρκεια των οποίων τα παιδιά μπαίνουν σε μια διαδικασία ολικής άρνησης των ηλικιακών τους αναγκών, και όπου η παπαγαλία υποκαθιστά την μόρφωση.
Τα σχολεία, άχρηστα συμπληρώματα του φροντιστηρίου επί της ουσίας, έχουνε καταντήσει απλώς σκληροί ταξικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί, από όπου ένα 30% τουλάχιστον των μαθητών δεν ολοκληρώνει καν το Λύκειο!
Τα σχολεία μας: Κρεατομηχανές που πετσοκόβουν τους μαθητές και που κανονίζουν ποιοι θα μείνουν αιώνιοι αμόρφωτοι εργάτες (μόνο οι ”αιώνιοι φοιτητές” μάς πειράζουν κατά τα λοιπά), και ποιοι θα μετατραπούν σε εξειδικευμένα γρανάζια για τις μηχανές του Κεφαλαίου.
Οι πιο σπουδαίοι έλληνες επιστήμονες καταφεύγουν στο εξωτερικό όπου ”αξιοποιούνται” από τις μεγάλες χώρες που δεν πλήρωσαν τίποτε για τις σπουδές τους (σε αντίθεση, το ελληνικό κράτος που δαπάνησε περίπου 30 χιλιάδες ευρώ για τις σπουδές ενός εκάστου, μένει χωρίς επιστήμονες σε μια διαλυμένη οικονομία).
Κι όμως, όλοι θυμούνται το δικαίωμα στις εξετάσεις (κι όχι στην μόρφωση- αυτό δεν απασχολεί κανέναν) μόνο όταν κάνουν απεργία οι καθηγητές.
Όπως θυμούνται την ανάγκη των κρίσιμων ηλικιακά ομάδων για ηλεκτρικό ρεύμα μόνο όταν κατεβαίνει σε απεργία η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Τις υπόλοιπες φορές, όταν μάς το κόβουν επειδή δεν μπορούμε να πληρώσουμε το χαράτσι, δεν ασχολείται κανείς με αυτές τις κρίσιμες ηλικιακές ομάδες.
Όπως θυμούνται το δικαίωμα στα μέσα μαζικής μεταφοράς μόνο όταν κάνουν απεργία οι εργαζόμενοι σε αυτά.
Λοιπόν, συμφωνούμε. Το συνδικαλιστικό κίνημα παραμένει απομονωμένο επειδή ποτέ δεν έβαλε κρίσιμα ζητήματα που να αφορούν όχι τα συντεχνιακά συμφέροντα της κάθε ομάδας εργαζομένων, αλλά τις ανάγκες του λαού για εκπαίδευση, πρόνοια, αγαθά.
Κι ο κλάδος των εκπαιδευτικών τα τελευταία χρόνια λάμπει δια της απουσίας του από τους λαϊκούς αγώνες.
Όμως αυτό δεν δικαιολογεί τον κάθε φασίστα, τον κάθε σφουγγοκωλάριο της εξουσίας ή τον κάθε ξεφτίλα νεοέλληνα να χρεώνει στους εργαζόμενους όλα τα δεινά του τόπου και να τούς απαξιώνει με έναν ναζιστικό τρόπο σαν άτομα και σαν εργαζόμενους- Να τους αναιρεί την εργασιακή τους ιδιότητα σαν κοινωνική ιδιότητα με την επιστράτευση που σημαίνει στρατιωτικοποίηση της μόρφωσης!
Μετατρέποντας τα σχολειά μας σε στρατόπεδα!
Οι εκπαιδευτικοί κρατάνε τα παιδιά μας στα χέρια τους.
Μέχρι να αποφασίσει ο νεοελληναράς να αναλογιστεί και να παλέψει για την παιδεία των παιδιών του αφήνοντας τον φραπέ, τον καναπέ και την μπάλα, ας το βουλώσει καλύτερα.

Στο κάτω κάτω οι εκπαιδευτικοί του τόπου έχουνε δώσει και την ζωή τους θυσία στον βωμό της λαϊκής εκπαίδευσης.
Και στην εθνική αντίσταση με το ΕΑΜ, και το ’91 με τον Τεμπονέρα.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Κείμενα- Απόψεις. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s