Δεν είμαστε αριθμοί.

του Στέλιου Μαρίνη, Μαθηματικού

 Κύριε Υπουργέ, η εκπαίδευση δεν είναι αριθμοί. Οι μαθητές δεν είναι αριθμοί, είναι νέοι άνθρωποι που χτίζουν το μέλλον τους μέσα στις βάρβαρες συνθήκες για τις οποίες μόνο αυτοί δεν είναι υπέυθυνοι. Μπορείτε να πείτε το ίδιο για τον εαυτό σας;  Βρίσκετε την κακοδαιμονία της χώρας στον «άναρχο» τρόπο λειτουργίας των θεσμών. Και για να λειτουργήσουν οι θεσμοί σωστά, επιλέγετε προϊσταμένους Διευθύνσεων Εκπαίδευσης με ποσόστωση ανάμεσα στα στελέχη των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης. Ανέχεστε την απόλυση καθηγήτριας επειδή συνέλαβε τον γιο του πρωθυπουργού να αντιγράφει. Μεταφέρετε τα νησιά του Αργοσαρωνικού στην Α’  περιφέρεια του Πειραιά για να κάνετε ρουσφέτια σε ημετέρους και για να μπορείτε τα μαύρα πρόββατα να τα μετακινείτε εντός, τάχα, της περιφέρειας στην οποία ανήκουν. Όλα αυτά δεν είναι το κύριο πρόβλημα της εκπαίδευσης, αλλά σας τα θυμίζω για να απονομιμοποιήσω τις κορόνες σας για «ορθολογική λειτουργία». Το κύριο πρόβλημα της εκπαίδευσης είναι ότι αντιμετωπίζετε τα παιδιά και τους δασκάλους τους σαν αριθμούς και όχι σαν ανθρώπους. Κάνετε μια διαίρεση του αριθμού των μαθητών με εκείνον των καθηγητών και διαπιστώνετε πολύ μικρή αναλογία σε σχέση με την ΕΕ. Κι επειδή σας έρχεται δύσκολο να συνδέσετε τα νησιά με οδικές γέφυρες και να κάνετε τα βουνά μας Ολλανδική πεδιάδα στριμώχνετε τους μαθητές των μεγάλωναστικών κέντρων σε τριαντάρια τμήματα, αυξάνετε το ωράριο των εκπαιδευτικών και νομοθετείτε τη δυνατότητα να τους μετακινείτε ανά την επικράτεια. Υπηρετείτε μια εκπαιδευση που λειτουργεί μόνο και μόνο για την αντιπαιδαγωγική, αυθαίρετη, φθοροποιό διαδικασία κατανομής με τις Πανελλαδικές εξετάσεις και το μόνο για το οποίο κόπτεστε είναι να μην διαταραχτούν. Το αν έχουν διαταραχθεί τα μυαλά και οι ψυχές των παιδιών μέσω του συστήματος ουδόλως σας απασχολεί. Και βέβαια, πώς να σας απασχολήσει η τύχη χιλιάδων εκπαιδευτικών που θα ανατρέψετε ριζικά κάθε σχέδιο ζωής. Γιατί να νοιαστείτε για εργαζόμενους που θα χωριστούν από τις οικογένειές τους -όταν τα παιδιά τους για τα οποία τάχα ενδιαφέρεστε θα τους έχουν ανάκγη- γιατί να νοιαστείτε που ο μισθός τους δεν θα επαρκεί για τέτοιες μετακινήσεις και θα πρέπει εξαθλιωμένοι και απελπισμένοι να δίνουν την ψυχή τους για να διδάξουν τους μαθητές τους. Γιατί να νοιαστείτε αν μερικοί απ’ αυτούς λυγίσουν και αυτοκτονήσουν. Όλο και κάποια στατιστική θα βρείτε να εξηγεί το φαινόμενο. Αριθμοί είναι, ποιος ασχολείται;

Ασκείτε ηθικό εκβιασμό γιατί η απεργία μας θα αναστατώσει τα παιδιά στην «κρίσμιη περίοδο που καθορίσει το μέλλον τους». Ποιο μέλλον τους; Αυτό που το έχετε υποθηκεύσει για να μη χάσουν μέρος της περιουσίας τους οι τραπεζίτες; Και ποιος το λέει αυτό; Εκείνος που τους άφησε χωρίς δασκάλους, χωρίς θέρμανση στο σχολείο, εκείνος που τους στοιβάζει τον έναν πάνω στον άλλον; Τα παιδιά μας τα πονάμε εμείς περισσότερο από τον καθένα. Πάρα πολλοί από μας τους προσφέρουμε εθελοντικά δεκάδες ώρες ενισχυτικής διδασκαλίας. Πάρα πολλοί από μας φροντίζουμε για την πραγματική τους μόρφωση με εκατοντάδες εκδηλώσεις που προετοιμάζουμε μαζί τους εκτός ωρών διδασκαλίας. Και, κατά κανόνα, είμαστε οι ίδιοι που είμαστε μπροστά στους κοινωνικούς αγώνες, γιατί είμαστε κοινωνικά ευαίσθητοι και αλληλέγγυοι σε όποιον πλήττεται. Είμαστε οι ίδιοι που θα απεργήσουμε για το δικό τους μέλλον, για τη δημόσια παιδεία, για να παλέψουμε να εξακολουθήσουν να έχουν όνειρα. Εμείς θα μπορούμε να τους κοιτάζουμε στα μάτια όταν θα απεργούμε. Εσείς, μόνο με κουστωδία σωματοφυλάκων μπορείτε να το κάνετε.

Θα μας επιστρατεύσετε. Το έχουμε καταλάβει. Αλλά ξέρουμε και το γιατί. Όχι γιατί δεν μπορείτε να κάνετε κάποια υποχώρηση τουλάχιστον στο μέτρο των οργανικών θέσεων. Αλλά για να μη σηκώσει κανείς άλλος κεφάλι. Λογαριάζετε ότι έχετε μαζί σας την κοινή γνώμη και δεν θα σας κοστίσει. Έχετε εξάλλου την επικοινωνιακή ισχύ των εργολάβων στους οποίους παράνομα εσείς και η κυβέρνησή σας έχει παραχωρήσει την εθνική περιουσία των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων. Μην είστε όμως τόσο σίγουρος. Ο κόσμος θα αντιληφθεί ότι δεν είναι οι δύο ώρες που μας ξεσηκώνουν. Να ξέρετε ότι θα τις δεχόμαστε, παρά την κούραση, αν εξασφαλίζατε κατάλληλες συνθήκες εκπαίδευσης, αν περιοριζόταν ο μέγιστος αριθμός μαθητών ανά τμήμα όσο στην ΕΕ (εδώ τα νούμερα δεν σας συμφέρουν), αν μας παρείχατε όλα τα μέσα διδασκαλίας, τη στιγμή που για τα φωτοαντίγραφα φέρνουμε το δικό μας χαρτί γιατί το σχολείο δεν έχει να αγοράσει, αν καταλαβαίναμε ότι γίνεται για το καλό της δημόσιας εκπαίδευσης και όχι για να δείξετε καλή διαγωγή στα αφεντικά σας της τρόικας, αν αντιμετωπίζατε μαθητές και εκπαιδευτικούς ως ανθρώπους και όχι σαν αριθμούς.

Advertisements
This entry was posted in Κείμενα- Απόψεις. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s