Αναπληρώνοντας (και) την αλήθεια

Από όπου πέρασε το ΔΝΤ, η παιδεία και η υγεία υπήρξαν αναντίρρητα τα βασικά πεδία αναδιαρθρώσεων. Μάλιστα στην Ελλάδα οι μεταρρυθμίσεις στην παιδεία προϋπάντησαν το μνημόνιο, αφού ο πρώτος αντιεκπαιδευτικός νόμος, που έβαζε τις βάσεις διάλυσης του δημόσιου σχολείου, ψηφίστηκε  λίγο πριν από την ψήφιση του πρώτου μνημονίου, γεγονός προφανώς όχι συγκυριακό.

 Διαχρονικός σκοπός, όσων απεργάζονται αυτές τις ‘μεταρρυθμίσεις’  είναι όχι μόνο η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, αλλά ταυτόχρονα η υποβάθμιση των υπηρεσιών που παρέχονται στους πολίτες. Πιο συγκεκριμένα, στο δημόσιο σχολείο η παντελής έλλειψη διορισμών, η οδυνηρή περικοπή προσλήψεων αναπληρωτών και η αισθητή μείωση χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό οδήγησαν αναπόφευκτα στο κλείσιμο σχολείων και στην αύξηση των μαθητών ανά τάξη, στην καθυστέρηση έναρξης των μαθημάτων, στην πλήρη αποδόμηση της ειδικής αγωγής, στην κατάργηση της δεύτερης ξένης γλώσσας, ακόμα και σε σχολικές χρονιές χωρίς βιβλία.. Ταυτόχρονα, με την τακτική του κοινωνικού αυτοματισμού η κυβέρνηση προσπαθεί μόνιμα να στρέψει την μία κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη. Αρχικά προλειαίνουν το έδαφος με λοιδορίες. Μας είπαν καλοπληρωμένους (660 ευρώ πρωτοδιόριστος), πως εργαζόμαστε λίγες ώρες (βρισκόμαστε στο μέσο όρο της ΕΕ). Σήμερα, η οριζόντια αύξηση του ωραρίου παρουσιάζεται ως προαπαιτούμενο για τη σωτηρία της χώρας. Η αλήθεια είναι πως η αύξηση κατά δύο ώρες του ωραρίου των μονίμων ανοίγει τον δρόμο για χιλιάδες απολύσεις επί χρόνια αναπληρωτών εκπαιδευτικών. Ο αριθμός των υπό απόλυση αναπληρωτών υπολογίζεται κατά προσέγγιση μεταξύ 10.000 και 12.000. Συνάδελφοι, οι οποίοι εργάζονται ως αναπληρωτές ακόμα και 11 χρόνια, διότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, αντί να μονιμοποιηθούν, θα απολυθούν! Παράλληλα,  επίκεινται νέες συμπτύξεις τμημάτων μιας και υπάρχει ειλημμένη πολιτική απόφαση να μην υπάρξουν τμήματα με λιγότερους από 28-30 μαθητές. Συνεπώς, χειροτερεύουν οι συνθήκες εκπαίδευσης στην τάξη γυρίζοντας μας σε εποχές μεταπολεμικές, ενώ αφήνονται  στην τύχη σχολεία απομακρυσμένων περιοχών, τα οποία δούλευαν κυρίως με αναπληρωτές. Γίνεται σαφές, λοιπόν, ότι η αύξηση του ωραρίου δεν είναι ούτε ευεργετική, ούτε χωρίς κόστος. Επιχειρούν να μετακυλήσουν το κόστος στην ήδη γονατισμένη ελληνική οικογένεια. Γι’ αυτό ο αγώνας των εκπαιδευτικών, αδιόριστων και διορισμένων, οφείλει να είναι κοινός με το βλέμμα στην κοινωνία, να εξελιχθεί και να νικήσει μαζί με το σύνολο της κοινωνίας. Ο αγώνας για αξιοπρεπή εργασία είναι συνώνυμος με τον αγώνα για δημόσια, δωρεάν, αξιοπρεπή εκπαίδευση για τους μαθητές μας.

 Βασίλης Παπαδημητρίου, ΠΕ 02.50

Advertisements
This entry was posted in Κείμενα- Απόψεις. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s