Ένα πολύ κρίσιμο στοίχημα

του Θ. Μαρουλιάδη
553f23bccb67b8c0b73372df8de648f4.jpg

 

“Θέλω να ανοίξω ένα θέατρο που θα λειτουργεί μόνο τις μέρες που βρέχει”

Μπιλ Μάρεϊ
Το πρώτο. Η επιστράτευση των εκπαιδευτικών είναι μία απόλυτα αναμενόμενη κίνηση από την κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουρέλη. Και είναι λογικό (λέμε τώρα…) μία κυβέρνηση ακραία νεοφιλελεύθερη και με ακροδεξιό πρόσημο να αντιμετωπίζει με τέτοιο τρόπο, δηλαδή  με την επιστράτευση, εργαζόμενους που δείχνουν αποφασισμένοι να μπουν σε μία, πραγματικά, άγρια απεργία. Βέβαια, προϋπόθεση, για να πάμε σε αυτή τη σύγκρουση είναι οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι να φανούν αποφασισμένοι να μπουν σε μία άγρια απεργία. Ήδη από το μεσημέρι της Παρασκευής (10 Μαίου) η κυβέρνηση παίζει με ανοιχτά χαρτιά και δηλώνει ότι θα προχωρήσει στην επιστράτευση με το που πάρει το εξώδικο για την προκήρυξη της απεργίας. Οπότε μένει να δούμε τι θα πει η άλλη πλευρά στις συνελεύσεις που θα γίνουν από Δευτέρα (13 Μαίου). Θα επικρατήσει ο φόβος ή θα τον τσακίσει η αξιοπρέπεια; Νομίζω καρντάση πως το παιχνίδι είναι ανοιχτό σε κάθε αποτέλεσμα και το ότι η κυβέρνηση θα ακυρώσει το αποτέλεσμα (αν είναι υπέρ της απεργίας) με την επιστράτευση δεν παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο.
Το δεύτερο. Παρακολουθώντας όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις από τον Μάιο του 2010 αυτό που είδα ήταν ότι οι καθηγητές, αλλά και οι δάσκαλοι, λίγες φορές συμμετείχαν μαζικά και έκλεισαν τα σχολεία. Ξέρω πως από τις μειώσεις των μισθών τους έχουν γονατίσει, ξέρω πως μία μέρα απεργίας στο σχολείο έχει περισσότερα “σπασμένα” από μία μέρα απεργίας κάπου αλλού. Ξέρω όμως πως τόσο καιρό στα σχολεία γινόταν κουβέντα για μία απεργία διαρκείας, κουβέντα που ίσως γινόταν για να “καλύψει” τα χαμηλά ποσοστά συμμετοχής στις 24ωρες γενικές απεργίες των συνδικάτων. Προφανώς για να κερδίσεις μία μάχη, μάλλον καλύτερα, για να έχεις πιθανότητες να κερδίσεις μία μάχη, το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να ορίσεις τον τόπο και το χρόνο της διεξαγωγής της. Το δεύτερο είναι να κάνεις τον αδύναμο όταν είσαι δυνατός και τον δυνατό όταν είσαι πραγματικά αδύναμος. Νομίζω πως, σε αυτή την περίπτωση, και το πρώτο και το δεύτερο μπάζουν. Η κυβέρνηση είναι αυτή που όρισε τον τόπο και το χρόνο της μάχης και σε ότι αφορά τη δύναμη/αδυναμία τρέχα γύρευε και ο κάθε ένας μπορεί να λέει ότι θέλει. Αλλά στην τελική τα έχουμε πει καρντάση, lose to win, win to lose, σε αυτόν τον πανικό που ζούμε μικρή σημασία έχει.
Το τρίτο. Τα όσα λέγονται για την αγωνία των γονιών και των παιδιών που θα δώσουν πανελλαδικές εξετάσεις έχουν τη σημασία τους ανάλογα με το ποιος τα λέει. Τα λένε τα καθίκια που έχουν διαλύσει τα πάντα, το σύστημα της διαπλοκής της οικονομικής με την πολιτική ελίτ που έχει κηρύξει πόλεμο στους πολλούς καλούς ανθρώπους και κυρίως στη νέα γενιά. Στη γενιά που λογάδες και γραμματικοί λένε πως θα πάει “χαμένη”, θα θυσιαστεί, για να μην ιδρώσει ο κώλος όσων πλούτισαν από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που μας έριξαν στα βράχια της κρίσης. Τα λένε όμως και άλλοι που είτε είναι στα μικροαστικά χαμένα είτε έχουν τα παράπονα τους από το πώς λειτουργεί το δημόσιο σύστημα της παιδείας. Αυτούς τους άλλους θέλουν να πιάσουν μαλάκες τα καθίκια και να τους βάλουν απέναντι σε όποιον αγωνίζεται για την αξιοπρέπεια του, απέναντι σε όποιον αγωνίζεται με το κορμί του, οδόφραγμα στον οδοστρωτήρα του κανιβαλικού νεοφιλελευθερισμού και της άκρας δεξιάς.
Το τέταρτο. Το πολύ κρίσιμο στοίχημα για τους εκπαιδευτικούς που θέλουν να δώσουν τη μάχη, για το κίνημα των Αντιστάσεων και για την Αριστερά που πιστεύει σε μία αριστερή και προοδευτική διακυβέρνηση – και όχι στις κόμπλες της – είναι αυτοί οι άλλοι. Και νομίζω πως αυτό ακριβώς εννοούσε ο Μάρεϊ, ή τουλάχιστον αυτό θα ήθελα να εννοεί, όταν στο “Τούτσι” έλεγε πως θέλει να ανοίξει ένα θέατρο που θα λειτουργεί μόνο τις μέρες που βρέχει ώστε τις παραστάσεις του να τις βλέπουν και να τις κρίνουν οι άνθρωποι που θα έμπαιναν μέσα στην αίθουσα για να προστατευτούν από τη βροχή και όχι γιατί είχαν διαβάσει κριτικές και γνώριζαν πόσο καλός σκηνοθέτης είναι. Μου φαίνεται πως έξω βρέχει.
Advertisements
This entry was posted in Κείμενα- Απόψεις. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s